Ten komunikat mówi wszystko. (W odróżnieniu od niektórych tekstów, które promowały wersję, że Polsat nie chce już koszykówki – to nieprawda). A więc po wszystkim.
Abstrahując już od tego, co czeka mnie w najbliższej przyszłości zawodowej (w sierpniu rozpoczynam nowe prace), to jest to okazja do podziękowań.
Dziękuję więc za te fantastyczne dwa lata wszystkim, dzięki którym mogłem je przeżywać.
Marianowi Kmicie za profesjonalizm, szansę i wsparcie.
Współkomentatorom – Mirosławowi Alojzemu, Tomkowi Jankowskiemu i Darkowi Parzeńskiemu – za walkę na desce (tzn. pulpicie komentatorskim) i we wszystkich innych miejscach.
Wywiadowcom – Marcinowi Murasowi i Bartkowi Masłowskiemu – za celność.
Wydawcy – Adamowi Wasiewiczowi (a także kilku innym, w zastępstwie) – za profesjonalizm i wieczny humor.
Wozowi i OPERATOROM (nie mylić z kamerzystą!) – anonimowym i bardziej znanym – za zawsze pozytywne wibracje (w słuchawkach).
Realizatorom – za to, że na ogół nie było nas widać.
Kierownikom – za cierpliwość do mnie. 🙂
Wszystkim innym znajomym po linii polsatowskiej za owocną współpracę.
Wszystkim spotykanym na miejscach transmisji (ludziom z klubów i hoteli) – za pomoc i życzliwość.
No i Wam – widzom. Jeśli się dobrze wspólnie bawiliśmy, to za to właśnie. A jeśli nie – to za to, że rzuciliście okiem.
Aha – specjalne podziękowania dla panów policjantów za około 70 punktów. Wynik prawie jak Turów na wyjeździe!
Do zobaczenia – bo to na pewno nie koniec. 🙂
(PS. Więcej podziękowań już wkrótce).
Piszę bo zapominam 