Witam! Nie umiałem się powstrzymać – znów! Historia jest taka. Obecnie bez przydziału, obecnie na małym odpoczynku we Wrocławiu, obecnie zapracowany przy przygotowaniach do EuroBasketu, ale na własny użytek postanowiłem jednak zrobić to, co zawsze robiłem od 1998 roku (wcześniej dla ‚Gazety Wyborczej’ i Sport.pl) – wybrać najlepszych w ostatnim sezonie polskiej ekstraligi koszykarzy.

Skoro już mogło być na własny użytek, to może wkleję to gdzieś w internecie? Na przykład na stronie adrom.blox.pl. W końcu ostatnio prowadzony przeze mnie blog na stronie www.energa-czarni.pl jest poza moim zasięgiem. 🙂

Uprzedzając wszelkie pytania – tak, pracowałem w ostatnim sezonie dla klubu ze Słupska. Owszem, patrzyłem na ostatnie rozgrywki z punktu widzenia Energi Czarnych. Ale najlepszych wybierałem bez względu na tę przynależność. I tak mi jakoś wyszło, że w żadnej kategorii nie znalazło się miejsce dla koszykarzy czy trenerów, z którymi pracowałem (poza wyróżnieniami). Niestety, nie potrafiłem zrobić tak, jak niektórzy trenerzy w niedawnej sondzie pewnej ważnej gazety, którzy lansowali swoich (podobno masowo). To jednak zabawa głównie dla mnie (i kogokolwiek to będzie interesowało) za kilka lat, a jeśli byłbym nieuczciwy wobec siebie, gdybym obraz historii fałszował.

Niech mi więc to wybaczą także kibice ze Słupska, że nawet w trzeciej piątce nie zmieścił mi się żaden zawodnik czwartej siły ekstraligi. Tak wyszło – uzasadnienie poniżej.

A więc – moim skromnym zdaniem:

–

Najbardziej wartościowy gracz: Qyntel Woods, Sopot

Nie było wątpliwości, że ten zawodnik przechylił szalę mistrzostwa Polski. Nie było na niego dobrych pomysłów lub wystarczająco dobrych przeciwników. Qyntel Woods grał tylko w 20 ligowych meczach, ale to wystarczyło. Pozostali niżej wymienieni mają za sobą świetne sezony, ale byli o co najmniej dwa kroki za Woodsem.

Tuż za zwycięzcą: Tyus Edney, Zgorzelec; Kevin Hamilton, Kołobrzeg; Łukasz Koszarek, Włocławek; David Logan, Sopot; Paul Miller, Włocławek; Javier Mojica, Koszalin.

Poprzedni zwycięzcy: 2008 Milan Gurović, Sopot; 2007 Christian Dalmau, Sopot; 2006 Goran Jagodnik, Sopot; 2005 Adam Wójcik, Sopot; 2004 Tomas Pacesas, Sopot; 2003 Damir Krupalija, Włocławek; 2002 Michael Wright, Wrocław; 2001 Adam Wójcik, Wrocław; 2000 Joe McNaull, Wrocław; 1999 Raimonds Miglinieks, Wrocław.

–

Najlepszy w obronie: Kevin Hamilton, Kołobrzeg

To zawsze kontrowersyjna rubryka, bo kiepsko policzalna. Czasami jest tak, że twórca wielu przechwytów jest obrońcą słabym (bo nie broni, tylko poluje na przechwyty), a król bloków ma dwie-trzy dobre akcje blokujące w meczu, a dwadzieścia razy puszcza swojego zawodnika za darmo pod sam kosz. Dlatego starałem się wybrać zawodników, z którymi ciężko sobie poradzić, których trenerzy w swojej taktyce gry w ataku starają się ‚ominąć’. Niżej wymienieni na pewno do nich się zaliczali. Wyżej wymieniony Hamilton był dla swojego zespołu kluczowy. Długie ręce, instynkt do zabierania piłek, nie przeszkadzały w solidnej obronie jeden na jednego. Od niego zaczynał się cały pomysł na defensywę Kotwicy – skuteczny aż do ćwierćfinału. No i wygrał te przechwyty – z ogromną przewagą.

Tuż za zwycięzcą: Bojan Bakić, Słupsk; Ian Boylan, Włocławek; Chris Daniels, Zgorzelec; Courtney Eldridge, Starogard; Drew Naymick, Kołobrzeg; Krzysztof Roszyk, Zgorzelec.

Poprzedni zwycięzcy: 2008 Pape Sow, Sopot; 2007 Andres Rodriguez, Zgorzelec; 2006 Rashid Atkins, Sopot; 2005 Gatis Jahovics, Włocławek; 2004 Tomas Masiulis, Sopot; 2003 Tomas Pacesas, Włocławek; 2002 Jerry Hester, Ostrów; 2001 Dainius Adomaitis, Wrocław; 2000 Jeff Stern, Pruszków; 1999 Paweł Szcześniak, Bytom.

–

Najlepszy rezerwowy: Andrzej Pluta, Włocławek

Andrzej Pluta chyba tej roli nie lubi, ale świetnie się w niej odnalazł. W tym sezonie w zespole Anwilu wyszedł w pierwszej piątce w 15 meczach na 39 występów. Właśnie takich zawodników jak on brałem pod uwagę jako ‚rezerwowych’. Takich, którzy realnie w dużej większości meczów wchodzili do gry z ławki i zmieniali grę swojego zespołu. Przez rozszerzenie składów i triki trenerskie w tym gronie znaleźli się naprawdę znakomici gracze. Burke, Dylewicz, Drobnjak czy Witka to przecież podstawowi zawodnicy swoich teamów, a wszyscy w sumie zagrali w pierwszej piątce 21 razy na ponad 120 występów.

Tuż za zwycięzcą: Pat Burke, Sopot; Mantas Cesnauskis, Słupsk; Filip Dylewicz, Sopot; Dragisa Drobnjak, Zgorzelec; Michael Kuebler, Kwidzyn; Łukasz Majewski, Ostrów; Piotr Stelmach, Kołobrzeg; Robert Witka, Zgorzelec.

Poprzedni zwycięzcy: 2008 Dawan Robinson, Wrocław; 2007 Zbigniew Białek, Włocławek; 2006 Tarmo Kikerpill, Słupsk; 2005 Joe Crispin, Włocławek; 2004 Mark Miller, Sopot; 2003 Dragan Marković, Sopot; 2002 Dominik Tomczyk, Wrocław; 2001 Joe McNaull, Wrocław; 2000 Charles O’Bannon, Wrocław; 1999 Bartłomiej Tomaszewski, Włocławek.

–

Najlepszy debiutant: Piotr Stelmach, Kołobrzeg

To zawsze kontrowersyjna rubryka. Debiutantami są na ogół albo zawodnicy wchodzący ze swoimi zespołami z I ligi (tych akurat nie było zbyt wielu w tym sezonie, najlepszy to chyba Świderski), albo wracający ze studiów w USA (Malesa, Obrzut). Są też w tym sezonie wreszcie – co bardzo cieszy – gracze wyłowieni z niższych lig (Jarecki, Diduszko, Nowak). Zwycięzcą – po długim namyśle – zostaje gracz, który łączy te dwie ostatnie kategorie, czyli Piotr Stelmach, który po powrocie z USA terminował przez rok w pierwszoligowych rezerwach Prokomu. Był o włos lepszy od Pawła Malesy, który grał w lepszym zespole i także miał ważną rolę, ale jednak Stelmach znaczył dla Kotwicy więcej.

Debiutowało w tym sezonie w ekstralidze 43 zawodników, najstarsi to 31-letni Marcin Ecka (Jarosław), najmłodszy zaś – Hubert Murzacz (Wałbrzych), który ledwie skończył 15 lat i został wypuszczony w końcówce sezonu na dwa epizody wśród dorosłych. (Tak przy okazji, kiedyś takie zabawy nie zrobiły niestety z Łukasza Grysa zawodnika…). Poza wymienionymi powyżej i wyróżnionymi poniżej debiutowali także: Krauze, Sikora, Załucki (Sopot), Szymański (Zgorzelec), Adamczewski, Glabas, Janiak (Włocławek), Matys, Złoty (Kołobrzeg), M.Drewa (Starogard), Strach, Urbański (Koszalin), Balicki, Grzesiński (Ostrów), Krajewski, Ludwin, Nowakowski, Pawlak (Warszawa), Stężewski, Świderski, Wierzbicki (Inowrocław), Kietliński, Malczyk (Kwidzyn), Dudek, Metelski, Mowlik, Prus, Smorawiński (Poznań), Gazarkiewicz, Urban, Wyka (Jarosław), Adranowicz, Młynarski, B.Ratajczak, Wrona (Wałbrzych).

Grupa liczna, także dzięki preferencyjnym przepisom PZKosz, ale te przepisy wszystkiego nie załatwią. Pytanie kluczowe brzmi: ilu z nich będzie za trzy-cztery lata KOSZYKARZAMI?

Tuż za zwycięzcą: Łukasz Diduszko, Koszalin; Jacek Jarecki, Starogard; Paweł Malesa, Słupsk; Kamil Nowak, Jarosław; Łukasz Obrzut, Inowrocław.

Poprzedni zwycięzcy: 2008 Piotr Dąbrowski, Kwidzyn; 2007 Marcin Stefański, Wrocław; 2006 Dawid Witos, Koszalin; 2005 Grzegorz Kukiełka, Starogard; 2004 Michał Ignerski, Wrocław; 2003 Michał Marciniak, Lublin; 2002 Grzegorz Arabas, Ruda Śl.; 2001 Łukasz Żytko, Toruń; 2000 Rafał Bigus, Stargard; 1999 Wojciech Szawarski, Lublin.

–

(cd we wpisie poniżej)

(cd wpisu powyżej)

Najlepszy młody gracz (20 lat i młodsi): Adam Waczyński, Wałbrzych

Waczyński dzięki chęci do gry tu i teraz wyzwolił się z kontraktu w Sopocie i pojechał do Wałbrzycha. Grał sporo, na ogół dobrze, potwierdzając regułę, że praktycznie każdy kandydat na dobrego zawodnika MUSI mieć za sobą etap formowania w słabszym zespole. Niech o tym pamiętają także ci, których wymieniam poniżej, bo o niektórych z nich możemy niedługo zapomnieć, jeśli teraz nie zaczną grać wśród (ciągle jeszcze) lepszych od siebie. Gdyby nie kontuzja (kolejna!) o prymat z zawodnikiem Victorii Górnika mógłby walczyć Kamil Łączyński. Pozostali na razie byli epizodami.

Tuż za zwycięzcą: Dawid Bręk, Kołobrzeg; Mateusz Kostrzewski, Sopot; Kamil Łączyński, Warszawa; Paweł Mowlik, Poznań; Marcin Nowakowski, Warszawa; Sebastian Szymański, Zgorzelec; Hubert Wierzbicki, Inowrocław.

Poprzedni zwycięzcy: 2008 Marek Piechowicz, Włocławek; 2007 Kamil Łączyński, Warszawa; 2006 Michał Chyliński, Bydgoszcz; 2005 Rinalds Sirsnins, Włocławek; 2004 Gatis Jahovics, Włocławek; 2003 Armands Skele, Włocławek; 2002 Łukasz Seweryn, Tarnów; 2001 Łukasz Żytko, Toruń; 2000 Szymon Szewczyk, Szczecin; 1999 Łukasz Kwiatkowski, Tarnów.

–

Najlepszy trener: Sebastian Machowski, Kołobrzeg

Powyżej i poniżej wymieniam sześciu trenerów sześciu najlepszych zespołów ligi. Nie przypadkiem. Każdy z nich zrobił bowiem w tym sezonie coś godnego uwagi i pozytywnej oceny. Pacesas w świetnym stylu obronił swoją koncepcję klubu i zespołu w cuglach wygrywając finał – i w ogóle wygrywając wszystkie najważniejsze mecze sezonu. Byłby trenerem roku, gdyby nie pewien Niemiec, o czym poniżej… Turkiewicza często skazywano na miejsce poniżej czwartego, a jednak powalczył także w finale. Griszczuk stworzył fajny do oglądania styl gry Anwilu i zdobył ważny medal. Okorn wyprowadził słupszczan z środka (lub nawet dołu) tabeli do punktu, w którym niewiele brakowało do finału. Karol wreszcie z zespołem bez drogich gwiazd zrobił najlepszy wynik w historii Starogardu.

Co więcej – tę listę można by ciągnąć. Czy można mieć pretensje do szkoleniowców z miejsc 7-10? Jeff Nordgaard, Andrzej Kowalczyk, Wojciech Kamiński i Aleksander Krutikow mieli w tym sezonie swoje momenty chwały i co najmniej spełnili oczekiwania. Niżej jest już gorzej, bo zespoły z Kwidzyna, Poznania i Jarosławia na pewno mierzyły wyżej.

W tym całym gronie jednak najjaśniej świeciła gwiazda Sebastiana Machowskiego. Za niewielkie pieniądze (na dodatek niestety częściowo wirtualne) stworzył mocny zespół z niesamowitym stylem i skuteczny! Puchar Polski był tego dowodem. Wbrew obiegowej opinii nie jestem pewien, czy w play-off w pełnym składzie byłby także sukces, ale i tak to co zrobił Machowski było majstersztykiem trenerskiej roboty. Szkoda, że będzie teraz pracował poza Polską.

A przy tym wszystkim trzeba pamiętać, że w fachu trenera ktoś zawsze musi przegrać. W jakim stylu przegrywa, też świadczy o trenerach. To był dla ludzi mających pojęcie o tym fachu bardzo dobry sezon.

Tuż za zwycięzcą: Tomas Pacesas, Sopot; Paweł Turkiewicz, Zgorzelec; Igor Griszczuk, Włocławek; Gasper Okorn, Słupsk; Mariusz Karol, Starogard.

Poprzedni zwycięzcy: 2008 Saso Filipovski, Zgorzelec; 2007 Filipovski; 2006 Eugeniusz Kijewski, Sopot; 2005 Kijewski; 2004 Kijewski; 2003 Andrej Urlep, Włocławek; 2002 Urlep, Wrocław; 2001 Michalis Kiritsis, Pruszków; 2000 Muli Katzurin, Wrocław; 1999 Urlep, Wrocław.

–

Najlepsze piątki sezonu

Po raz pierwszy od lat miałem poważne kłopoty bogactwa z wyborem. Tę obserwację kieruję także do tych, którzy uważają, że poziom naszej ligi spadł. Niech porozmawiają z polskimi zawodnikami, którzy niedawno mieli sporo do powiedzenia na boiskach, a w ostatnim sezonie – te same nazwiska! – mieli spore kłopoty z nadążaniem za swoimi kolegami z zagranicy. Dobrych graczy jest u nas coraz więcej i to na wielu pozycjach.

Jak zawsze kierowałem się odpowiedziami na pytanie: kogo bym wolał mieć w swojej drużynie. Dlatego w pierwszej piątce według mnie musi być Koszarek, a nie Edney, bo reprezentant Polski daje w tej chwili więcej niż dawna gwiazda Euroligi. Mała posucha na pozycji PF zaowocowała Jovanoviciem, także dlatego, że najlepszy (potencjalnie) moim zdaniem gracz na tej pozycji w naszej lidze Ronnie Burrell grał jednak za mało i na dzieleniu minut z Filipem Dylewiczem obaj stracili.

Kilka miejsc przydzieliłem za zasługi zespołu, bo jednak popisy indywidualne w Zniczu Jarosław to trochę za mało w porównaniu z niezłym sezonem w Polpharmie Starogard. Stąd w zestawieniu gracze AZS Koszalin, Kotwicy Kołobrzeg czy Polpharmy właśnie. Adam Wójcik był zbyt dobry by go pominąć, a grający w słabszej drużynie Kyle Landry zrobił za wiele pod koszami, żeby o nim nie wspomnieć. Z Sopotu tylko dwóch? Mógł być jeszcze Daniel Ewing, ale na pozycjach 1-2 bardziej wyraziści byli inni.

Kogo jeszcze brakuje? Na pewno graczy Energi Czarnych Słupsk. Dlaczego? Może za dużo ich się naoglądałem i znam wszystkie ich słabsze strony? 🙂 Jednak po prostu uczciwie przyznaję, że Demetric Bennett był graczem mniej nadającym się do wyróżnienia niż Mojica, Kikowski, Adams czy Miljković, a Chris Booker – z powodów wyżej podanych – o włos przegrał z Landrym. Mieliśmy w Czarnych wyrównany zespół bez megagwiazd i myślę, że to także przeważyło w rywalizacji o brąz – Anwil grał gwiazdorską koszykówkę (to komplement) i gwiazdy pociągnęły grę, kiedy było trzeba.

Brakuje także Andrzeja Pluty, ale Adams (biorąc pod uwagę także grę w Polonii) był jednak lepszy. Poza wymienionymi ominiętymi gwiazdami byli także na pewno: Krzysztof Szubarga, Quinton Day, Michael Hicks (pewnie byłby w którejś z piątek, gdyby nie niesławny koniec sezonu), Julien Mills, Eddie Miller, Ian Boylan (tak!), Chris Daniels, Marko Brkić, Pat Burke, Dragisa Drobnjak, Drew Naymick, Michael Ansley i Eric Coleman. Czy o kimś zapomniałem?

Moim zdaniem to naprawdę godne grono na europejskim poziomie!

Pierwsza piątka: Łukasz Koszarek (Włocławek), David Logan (Sopot), Qyntel Woods (Sopot), Nikola Jovanović (Ostrów), Paul Miller (Włocławek)

Druga piątka: Tyus Edney (Zgorzelec), Javier Mojica (Koszalin), Paweł Kikowski (Kołobrzeg), George Reese (Koszalin), Adam Wójcik (Poznań)

Trzecia piątka: Kevin Hamilton (Kołobrzeg), Tommy Adams (Warszawa i Włocławek), Damir Miljković (Zgorzelec), Mujo Tuljković (Starogard), Kyle Landry (Inowrocław)

Pierwsze piątki z poprzednich lat:

2008 Dixon, Logan, Gurović, Dylewicz, Drobnjak

2007 Dalmau, Slanina, Kelati, Okafor, Hill

2006 Johnson, Dalmau, Jagodnik, Ignerski, Thomas

2005 Pacesas, Crispin, Jagodnik, Ansley, Wójcik

2004 Pacesas, Greer, Jagodnik, Masiulis, Wójcik

2003 Elliott, Pluta, Jagodnik, Krupalija, McNaull

2002 Hawkins, Austin, Vranković, E.O’Bannon, Wright

2001 Miglinieks, Krstić, Vranković, Zieliński, Wójcik

2000 Miglinieks, Hester, Adomaitis, Ch.O’Bannon, McNaull

1999 Miglinieks, Bagatskis, Zieliński, Nicholas, McNaull

–

Najlepsi w statystyce

Jak zwykle jako aneks do powyższych zestawień najlepiej posłużą statystyki. Niektórzy je śledzą, ale mało kto dokładnie wysnuwa z nich wnioski. A tych jest zawsze wiele. A więc…

Punkty: 19,2 – Woods (Sopot), 18,3 – Logan (Sopot), 17,6 – Day (Jarosław), 17,2 – Mojica (Koszalin), 16,0 – Wójcik (Poznań).

Punkty (Polacy): 16,0 – Wójcik (Poznań), 14,0 – Koszarek (Włocławek), 13,5 – Pluta (Włocławek), 12,6 – Kikowski (Kołobrzeg), 12,3 – Szubarga (Ostrów).

Zbiórki: 10,0 – Landry (Inowrocław), 8,5 – Johnson (Warszawa), 7,7 – Reynolds (Jarosław), 7,2 – Dylewicz (Sopot), 7,0 – McLean (Poznań).

Asysty: 6,4 – Hamilton (Kołobrzeg), 6,1 – Koszarek (Włocławek), 4,8 – Eldridge (Starogard), 4,5 – Szubarga (Ostrów), 4,3 – Edney (Zgorzelec).

Straty: 3,82 – Hamilton (Kołobrzeg), 3,27 – Harrington (Warszawa), 3,19 – Lee (Inowrocław).

Przechwyty: 2,82 – Hamilton (Kołobrzeg), 2,25 – Eldridge (Starogard), 2,00 – Lee (Inowrocław).

Bloki: 1,35 – Reynolds (Jarosław), 1,27 – Coleman (Starogard), 1,19 – Booker (Słupsk).

Rzuty z gry: 65,5 proc. – Żurawski (Starogard), 62,7 – Bigus (Poznań), 61,4 – Wallace (Kwidzyn).

Rzuty za trzy: 50,0 proc. – Pluta (Włocławek), 48,3 – Harrington (Warszawa), 46,4 – Majewski (Ostrów).

Rzuty wolne: 95,1 – Harrington (Warszawa), 90,5 – Brown (Poznań), 89,4 – Adams (Warszawa i Włocławek).

–

Pozdrawiam i do zobaczenia!

Ten komunikat mówi wszystko. (W odróżnieniu od niektórych tekstów, które promowały wersję, że Polsat nie chce już koszykówki – to nieprawda). A więc po wszystkim.

Abstrahując już od tego, co czeka mnie w najbliższej przyszłości zawodowej (w sierpniu rozpoczynam nowe prace), to jest to okazja do podziękowań.

Dziękuję więc za te fantastyczne dwa lata wszystkim, dzięki którym mogłem je przeżywać.

Marianowi Kmicie za profesjonalizm, szansę i wsparcie.

Współkomentatorom – Mirosławowi Alojzemu, Tomkowi Jankowskiemu i Darkowi Parzeńskiemu – za walkę na desce (tzn. pulpicie komentatorskim) i we wszystkich innych miejscach.

Wywiadowcom – Marcinowi Murasowi i Bartkowi Masłowskiemu – za celność.

Wydawcy – Adamowi Wasiewiczowi (a także kilku innym, w zastępstwie) – za profesjonalizm i wieczny humor.

Wozowi i OPERATOROM (nie mylić z kamerzystą!) – anonimowym i bardziej znanym – za zawsze pozytywne wibracje (w słuchawkach).

Realizatorom – za to, że na ogół nie było nas widać.

Kierownikom – za cierpliwość do mnie. 🙂 

Wszystkim innym znajomym po linii polsatowskiej za owocną współpracę.

Wszystkim spotykanym na miejscach transmisji (ludziom z klubów i hoteli) – za pomoc i życzliwość. 

No i Wam – widzom. Jeśli się dobrze wspólnie bawiliśmy, to za to właśnie. A jeśli nie – to za to, że rzuciliście okiem.

Aha – specjalne podziękowania dla panów policjantów za około 70 punktów. Wynik prawie jak Turów na wyjeździe! 

Do zobaczenia – bo to na pewno nie koniec. 🙂 

(PS. Więcej podziękowań już wkrótce). 

Zmarł w sobotę. To wielka strata dla polskiego dziennikarstwa, choć Wojtek od kilku lat był na marginesie wielkiego komentowania. A szkoda, bo to wspaniały człowiek, z wielką pasją do sportu i talentem.

Dla Niego zapewne byłem tylko jednym z wielu, ale On dla mnie na zawsze pozostanie tym, który pierwszy nałożył mi słuchawki na głowę i powiedział: ‚Mów’. Dzięki niemu gdzieś koło 1996 roku miałem możliwość kilka razy odezwać się na antenie TVP przy relacjach z meczów pruszkowskich koszykarzy. To dzięki niemu w wielkim stopniu jestem tu, gdzie jestem. Zawsze będę mu za to niesłychanie wdzięczny, choć nigdy mu tego nie powiedziałem, licząc na to, że przecież za chwilę spotkamy się na kolejnym meczu. Albo – z niezrównanym kompanem – gdzieś na jakimś wyjeździe.

Kochał koszykówkę. Nie tak jak siatkówkę, ale potrafił pokazać pasję do tego sportu. Teraz, kiedy koszykówka wraca do TVP, mógł znów zasiąść za mikrofonem i szaleć – jak zwykle.

Wojtku, dziękuję. Na zawsze zostaniesz w mojej pamięci.

To jest ciąg dalszy wpisu z wczoraj (jest poniżej). Podsumowanie ostatniego sezonu ostateczne i jedyne oraz kilka myśli w przód. 🙂

AZS Koszalin

Zaskakujący, ekscytujący i ogólnie świetny sezon dla AZS. Trener Dariusz Szczubiał pokazał, że w pewnych zadaniach jest mistrzem. Ma swoją koncepcję, wie, kogo potrzebuje, i steruje dobrze zespołem walczącym z dołu o miejsce w górnej połówce. No – tym razem wyszedł dokładnie środek, ale licząc, że w zasadzie zespołów było 14, to połówka górna. Zresztą – co tam gadać – liczył się play-off i wygrany mecz z Prokomem. Ciekawe, co będzie dalej. Zespół zapewne podobny, ale czy uda się pójść w górę? Czy choćby obronić pozycję? Czy zostaną weterani? Czy to dalej będzie ciekawe?

Plan ligowy wykonany na:

100 procent

Jestem ciekaw co dalej z:

D.J. Thompsonem – nie podobał mi się na początku, ale później grał super, gdzie jest ciąg dalszy?

Jeffem Nordgaardem – superzawodnik, superfacet, ile jeszcze jest w stanie dać zespołowi?

George'em Reesem – zawsze solidny, ale czy zostanie w Polsce?

Christianem Burnsem – świetne warunki, ale mimo braku głowy mógłby być gwiazdą AZS w najbliższym sezonie

–

Kotwica Kołobrzeg

Była chyba szansa w tym sezonie zrobić nieco więcej. Ale play-off dla Kotwicy to naprawdę wiele. Tym bardziej, że trzon zespołu wygląda na stabilny, jeśli – JEŚLI! – uda się przełamać kłopoty z finansami, o których słychać tu i ówdzie (prawda to, ili plotka jeno?). Wielu zawodników bardzo ciekawych znalazło się w Kołobrzegu dzięki Arkadiuszowi Konieckiemu. Czy wybitnie inteligentny koszykarz, jakim był Sebastian Machowski, jako trener pokaże w Kotwicy jeszcze więcej? Dużo zagadek…

Plan ligowy wykonany na:

80 procent

Jestem ciekaw co dalej z:

Chrisem Danielsem – bardzo bym go chciał zobaczyć w zespole polskiej czołówki

Brandonem Armstrongiem – wrócił do sportu nieźle, ale może chyba jeszcze iść znów w górę

Seftonem Barrettem – zawsze przyjemnie popatrzeć

Tomaszem Mrożkiem – król trójek da jeszcze radę?

Gabrielem Szalayem – intrygujący wzrost, czy dołoży umiejętności?

–

Bank BPS Basket Kwidzyn

Smutna historia. Oczywiście mówię o rozstaniu z trenerem Mariuszem Karolem, który ze składem na 12. miejsce najwyżej zrobił w Kwidzynie zespół na ósemkę. Skończyło się zatrudnieniem Jarosława Zyskowskiego i porażką 0:2 w eliminacjach do play-off. Mogło być inaczej… Ale cóż. Prezesa Mirosława Potulskiego już w klubie nie ma, więc wszystko zaczyna się od nowa. Zespołu też w zasadzie nie ma. Kto to poprowadzi? Może dojdzie do zamiany trenerów z Polpharmą? Kto tam zagra? Same zagadki. Fajne miejsce na fajny zespół, ale trochę szkoda zmarnowanej szansy.

Plan ligowy wykonany na:

50 procent

Jestem ciekaw co dalej z:

Piotrem Dąbrowskim – czy inny trener też w niego uwierzy?

Bartoszem Potulskim – zawsze lubiłem podających rozgrywających, ale w Potulskim trochę za mało było ostatnio koszykówki

Hubertem Mazurem – trochę wszystko stanęło w miejscu, dlaczego?

–

SPEC Polonia Warszawa

Ciągle to wszystko w Warszawie mocno chybotliwe. Polonia była o jeden mecz od spadku, a później o jeden mecz od play-off. Było sporo kłopotów i nerwów, a przecież miał być play-off, a w składzie pojawiło się wielu naprawdę fajnych i mocnych zawodników. Norman Richardson, Krzysztof Szubarga, David Lucas, Paul Miller – to spore atuty. Jest także zdolna młodzież, oby zdrowa nam była. No i ciągle poszukiwani kibice w liczbie większej niż 1000. No tak, ale w Warszawie przyciągają tylko wyniki i to bardzo dobre. Taki los.

Plan ligowy wykonany na:

20 procent

Jestem ciekaw co dalej z:

Normanem Richardsonem – czy jest dla niego miejsce na wyższym poziomie?

Krzysztofem Szubargą – cenię tego zawodnika, za nim świetny sezon, szkoda byłoby, gdyby znów poszedł w dół, czas na skok!

Paulem Millerem – świetne mecze przeplatane tragicznymi, ale to ciągle solidny środkowy

Kamilem Łączyńskim – spokoju potrzeba, zdrowie za nim przyjdzie

–

Energa Czarni Słupsk

Miał być najlepszy zespół w historii Słupska, a było o kroczek od spadku. Gdyby nie wygrana Śląska w ostatniej kolejce doszłoby do niemożliwego i trzeba byłoby Czarnych ratować dziką kartą (czy zaproszeniem, jak zwał, tak zwał). Przykład to poważny, że bez atmosfery i współpracy w większej grupie ludzi (trenerzy, zawodnicy, klub) nic się nie osiągnie. Ze składu Czarnych 2007/08 w Słupsku zapewne nie zostanie nikt. Po trzech latach stabilnego trzonu zespołu to ruch sensowny, ale ryzykowny. Nowy trener Andriej Podkowyrow to także zagadka. Ale w tym klubie potrzebny jest nowy start. Będzie ciekawie.

Plan ligowy wykonany na:

0 procent

Jestem ciekaw co dalej z:

Przemysławem Frasunkiewiczem – ciekawe, jaki jest dla niego następny klub…

Cedrikiem Bozemanem, Lee Humphreyem – słabość w Słupsku to ich wina? czy też to dobrzy gracze, na jakich się zapowiadali?

Mantasem Cesnauskisem – chyba kilka klubów w Polsce będzie go chciało…

Omarem Barlettem – ma swoje limity, ale na pozycji cztery w ścisłej czołówce w Polsce

–

Górnik Wałbrzych

W tym mieście i z tym budżetem osiągnąć to, co zrobił zespół Radosława Czerniaka, to naprawdę mistrzostwo świata. Pieniędzy w tym zespole i klubie nie było prawie wcale, a wyniki i ciekawa gra wystąpiły. Oczywiście, w ogólnym bilansie wyszło na to, że jedna porażka więcej spowodowałaby spadek, ale z drugiej strony Górnik był o krok od wejścia do play-off, a trzeba było widzieć miny ostrowian w czwartej kwarcie decydującego meczu eliminacji do ćwierćfinału, żeby to zrozumieć. W nowym sezonie będzie tu trener Jerzy Chudeusz, który na pewno jest właściwym człowiekiem na tym miejscu. I on i klub z Wałbrzycha mają sporo do pokazania w nowych rozgrywkach. Radosław Czerniak? Kompletnie, ale to kompletnie, mu się nie dziwię, że wybrał ofertę z ŁKS, w którym naprawdę dzieje się teraz sporo ciekawego.

Plan ligowy wykonany na:

100 procent

Jestem ciekaw co dalej z:

J.J. Montgomerym – po wypowiedziach czuć, że facet zna swoją wartość… hmmm, naprawdę bym go chciał zobaczyć w lepszym zespole, żeby to zweryfikować.

Łukaszem Wichniarzem – ile razy jeszcze będzie musiał udowadniać, że jest zawodnikiem na ekstraligę? chyba już wiadomo

Krisem Clarksonem – przez trenera Czerniaka skazany na infamię. ciekawe, który z nich zrobi od dzisiaj większą karierę…

Ime Oduokiem – zbliża się chyba do pięćdziesiątki, ale idę o zakład, że nie widzieliśmy go po raz ostatni

–

Polpharma Starogard

Sezon katastrofalny, ale wygląda na to, że w Starogardzie dokładnie wyciągnęli wnioski z tego, co się stało. Świadczy o tym zatrudnienie trenera Mariusza Karola, idealnego w tym miejscu i czasie. Mam tylko prośbę, żeby mu pozwolić dokończyć sezon, bo inaczej nawet nie można człowieka nijak zweryfikować. I chyba warto dać mu zbudować drużynę po swojemu (znaczy karolowemu), bo pomysły z odgrzewaniem Dusana Bocevskiego czy odstawianiem Pawła Leończyka raczej by mu chyba do głowy nie przyszły. Co innego odgrzać Michaela Ansleya – jego gra od występów Macedończyka jednak w ostatnim sezonie znacząco się różniły. I dla kibiców w Starogardzie mam jeszcze dwa słowa: Jacek Jarecki. Najgorętszy moim zdaniem (i nie tylko moim) człowiek w tej lidze w tym okresie transferowym. Wygrała go Polpharma i to jest nie tylko zadziwiające, ale i krzepiące dla Was. Mam nadzieję, że ten chłopak pokaże to, co może pokazać.

Plan ligowy wykonany na:

0 procent

Jestem ciekaw co dalej z:

Pawłem Leończykiem – nadchodzi sezon prawdy: w 2009 roku to musi być murowany kandydat do reprezentacji

Łukaszem Majewskim – serce lwa, ale wygląda na to, że nie diabła kociewskiego

Kamilem Zakrzewskim – naprawdę nie ma miejsca w ekstralidze dla doświadczonego superszutera?

Donaldem Copelandem – niektórzy mówią: Euroliga! dla mnie zdecydowanie nie. kto ma rację?

Hernolem Hallem – zawsze przyjemnie się go ogląda. oby został w Polsce

Jarosławem Drewą – 24 lata, dwa sezony, cztery mecze, w sumie siedem i pół minuty, zero punktów -> nowy kontrakt w zawodowej lidze. o co chodzi?

–

I to by było na tyle. Trzy nowe zespoły w lidze – z Jarosławia, Inowrocławia i Poznania – wniosą wiele ożywienia, zwłaszcza Poznań. Eugeniusz Kijewski i Tomasz Jankowski (większy) – to będzie duet trenerski. A jak jeszcze pozostanie Józef McNaull na boisku, to już zupełnie będzie fascynująco.

Ale to dopiero za czas jakiś. Do zobaczenia.

REKLAMA

Zakłady koszykarskie w bwin.com – PLK, NBA, ligi europejskie. Zarejestruj się i zgarnij bonus

 

Pogodnie się zrobiło, więc i ja również – pogodny. I w tym tonie podsumuję po raz ostatni zakończony przed 18 dniami sezon. Jakże fajny i jakże obfity w ciekawe rzeczy. A więc w rozbiciu na kluby:

Prokom Trefl Sopot

Trudny sezon, ale sopocianie wyszli z niego obronną ręką. Potencjał na mistrzostwo był i został wykorzystany. Ciekawe, jak skończy się walka o władzę w klubie. Czy wygra stronnictwo prezesa Kaziemierza Wierzbickiego (w ostatnim sezonie będącego w cieniu), który ma teraz nowe wyzwanie: świetnie zorganizowany i bogaty klub siatkarski Trefl Gdańsk. Czy też decydujący głos należeć będzie do ludzi Tomasa Pacesasa i on sam zostanie trenerem? Z tego co słyszę, w klubie nie będzie już Prokomu, za to głośno będzie o Asseco. Wszystko to bardzo ciekawe, ale czy może być jeszcze ciekawiej niż było w poprzednim roku?

Plan ligowy wykonany na:

100 procent

Jestem ciekaw co dalej z:

Pape Sowem – gdzie jest przyszłość dla najlepszego obrońcy [SORY ZA 🙂 POMYŁKĘ] ligi?

Igorem Miliciciem – fajny zawodnik, ale chyba na trochę niższy poziom

Jovo Stanojeviciem – znajdzie dla siebie jeszcze klub na poziomie Euroligi?

Tomasem Masiulisem – koniec legendy w Sopocie? nie wierzę…

Milanem Guroviciem – nigdzie chyba nie dostanie takiej kasy, a więc zostaje?

Mustafą Shakurem – coś czuje, że ma przed sobą wielki sezon w dobrej europejskiej lidze

Przemysławem Zamojskim, Adamem Łapetą i Adamem Waczyńskim – jeśli mają być poza dziesiątką, to powinni dla dobra wszystkich zostać wypożyczeni

–

PGE Turów Zgorzelec

Zabrakło jednego meczu. A może błysku geniuszu, taki jaki pokazał w ostatnim spotkaniu sezonu Milan Gurović? Wielki sezon Turowa – pokazali się w pucharach, wylansowali (miałem w tym niewielki udział) słowo 'system' i Davida Logana na supergwiazdę. Okazało się, że Iwo Kitzinger może, Robert Skibniewski nie za bardzo, a Mateusz Jarmakowicz w ogóle. Ważne, że Saso Filipovski zostaje – bo będzie miał okazję pokazać nielicznym niedowiarkom, że naprawdę jest człowiekiem kluczowym w tym klubie. No i trenerem, który potrafi powalczyć o mistrzostwo. Czy je zdobyć? Zobaczymy. Chętnych będzie wyjątkowo wielu…

Plan ligowy wykonany na:

75 procent

Jestem ciekaw co dalej z:

Davidem Loganem i Thomasem Kelatim – wiadomo, 26 lat i przyszłość przed nimi

Iwo Kitzingerem – zostać i walczyć dalej, czy pograć sobie gdzie indziej?

Dragisą Drobnjakiem – prawdziwy kapitan zostaje na statku?

–

Asco Śląsk Wrocław

Powtórzenie sukcesu sprzed roku, jakim na pewno jest brązowy medal, nie do końca chyba wszystkich zadowoliło. Ale wejść do finału w tym sezonie chyba nie było dla Śląska możliwe. Gwiazdy zawiodły – przynajmniej w opinii działaczy. Homan i Atkins zostali wysłani do domu, a Martin po kontuzji nie był tym samym Torrellem. Tego zabrakło, bo z pogodą ducha trenera Kurtinaitisa można było chociaż powalczyć w półfinale o dłuższą serię. Śląsk ma przed sobą sporo pytań, które czekają na odpowiedź i wielu zawodników, którzy są znakiem zapytania. Choćby nowy nabytek – Tony Weeden. Lepszy od Dawana Robinsona?

Plan ligowy wykonany na:

70 procent

Jestem ciekaw co dalej z:

Bartoszem Diduszką – pora na jakiś skok, dzieciństwo oficjalnie można uznać za zakończone

Radosławem Hyżym i Dominikiem Tomczykiem – stać ich jeszcze na walkę o finał?

Torrellem Martinem – to dobry kandydat na długoletnią gwiazdę Wrocławia, ale czy jest na to w ogóle szansa?

Rashidem Atkinsem – czy to już koniec?

–

Polpak Świecie

To był sezon, który w Świeciu zapamiętają – pełen emocji i wiary. Z walki o pozostanie w czołówce zrobił się niespodziewanie OMC finał (O Mało Co), a brak gwizdka sędziego Kowalskiego będzie na pewno latami wspominany. Świetna seria z Anwilem, niesamowita rywalizacja z Prokomem… Ale w rywalizacji o brąz ze Śląskiem już nic nie było jak wcześniej i trener Uvalin z uwagi na tę porażkę nie mógł być w tym sezonie trenerem roku. No i zawodnicy, którzy przynieśli sporo emocji, fajni po prostu – Dixon, Garner, Lepojević, Hicks, Kikowski. Dobry początek, żeby coś zdziałać.

Plan ligowy wykonany na:

85 procent

Jestem ciekaw co dalej z:

Bobbym Dixonem – czy ukraińskie Małpy z Czerkas poza górą pieniędzy przyniosą sławę?

Chrisem Garnerem – jaki to zawodnik? będzie gdzieś pierwszą jedynką?

Eric Hicks – gdzie wypłynie świecki monster?

–

Anwil Włocławek

Pełna katastrofa po odejściu Gerroda Hendersona. Nie powstrzymali jej prezesi i dyrektorzy, a zupełnie nic nie zdziałał Ales Pipan. Sezon do zapomnienia, piąte miejsce, słabizna. Wychodzi na to, że nawet nie ma chęci we Włocławku, żeby w pucharach grać – to dopiero rzadkość, ale dobrze może – skorzystają na tym inni. Anwil ma najlepszą kolonię polską w lidze, ale pora, żeby poza Koszarkiem i Plutą bardzo poważne role w ekstralidze ogrywali także Wołoszyn i Piechowicz, a mniej ważne Gabiński i Michalski. Na co tu czekać? Świetnie, że będzie tym nadzorował trener-twardziel Zmago Sagadin. Wiele się dowiemy o polskich talentach po jego pracy we Włocławku.

Plan ligowy wykonany na:

0 procent

Jestem ciekaw co dalej z:

Piechowiczem, Wołoszynem, Gabińskim i Michalskim – jak wyżej

Alanem Danielsem – ja go lubię, chyba nie został w Anwilu do końca wykorzystany

Alexem Dunnem – jaki kierunek teraz?

–

Atlas Stal Ostrów

Miał być postęp – to i był. Ale tylko o jedno miejsce. Przyjście Eda Coty dało wiele – świetną akcję z Johnem Odenem (a właściwie niejedną taką), szum w lidze, wygraną z Prokomem. Ale w decydujących meczach sezonu Stal była dużo słabsza od Śląska. Co dalej? Wszystko zależy od tego, co zrobi firma Atlas. Zanosi się na to, że niewiele się zmieni. Andrzej Kowalczyk i Wojciech Szawarski zostają na miejscu. Ale czy to źle? Wcale nie.

Plan ligowy wykonany na:

50 procent

Jestem ciekaw co dalej z:

Dawidem Przybyszewskim – kto się zdecyduje na zatrudnienie tego gracza, który może być świetny, ale bywa średni

Edem Cotą – czy to już koniec?

Johnem Odenem – ktoś da się skusić na SAMĄ skoczność?

Tommym Adamsem – ten z końca sezonu jest wart wiele, ale co było wcześniej?

Rubenem Boykinem – pod koniec sezonu zniknął, ale to fajny zawodnik

–

ciąg dalszy nastąpi

REKLAMA

Zakłady koszykarskie w bwin.com – PLK, NBA, ligi europejskie. Zarejestruj się i zgarnij bonus

 

Nowym trenerem Anwilu Włocławek został Zmago Sagadin. Świetny trener, z wieloma sukcesami, wychowawca niesamowitej liczby świetnych zawodników, a także większości trenerów słoweńskich, którzy pracowali w Polsce. Pod koniec lat 80., przez całe lata 90. i na początku XXI wieku to był symbol Olimpii Lublana, która przebijała się na szczyty europejskiej koszykówki. Dobry ruch, niezłe ryzyko, duża szansa na sukces i wypromowanie nowych zawodników w Anwilu.

Sagadin od kilku lat ma jednak słabszą passę i w ostatnich miejscach pracy zastępowali go dość szybko asystenci (a dokładnie Aleksandar Trifunović). Czy to znaczy, że jego czas minął i nadeszła era młodszych? Nie sądzę, ale zapewne dowiemy się już niedługo. Mam tylko nadzieję, że wielu młodych polskich trenerów będzie mogło podpatrywać i uczyć się od tego szkoleniowca.

Jak zawsze przy takich okazjach padły wielkie słowa. Prezes Zbigniew Polatowski mówił, że 'szkoleniowca takiej klasy w Polsce jeszcze nie było'. Mnie – jak zawsze – takie słowa prowokują do sprawdzenia faktów. 🙂 Tym bardziej, że w oficjalnych materiałach włocławian są takie kwiatki, jak 'zdobycie Pucharu Koracza w 2004 roku', choć ta impreza (w sensie trzeciego co do ważności europejskiego pucharu) już wtedy nie była rozgrywana. Wiadomo jednak, że 'Puchar Koracza' to po prostu Puchar Serbii w ostatnich latach. 🙂

Sagadin to jednak sukcesy niewątpliwe, choć czasami odległe.

– Puchar Europy 1994 z Olimpiją – w finale zespół ze Słowenii pokonał ekipę z Vitorii – to był wtedy drugi co do ważności puchar europejski, później zwany Pucharem Saporty

– trzecie miejsce w Eurolidze w 1997 roku – wielkie nazwiska zawodników i spory sukces, nikt tego nie powtórzył w słoweńskim klubie

– mistrz ligi adriatyckiej 2002, czyli jakby mistrz dawnej Jugosławii, a konkurencja spora – też nikt w Olimpii tego nie powtórzył

– reprezentacja Słowenii 1995 – 12. miejsce w mistrzostwach Europy, epizod reprezentacyjny jest niezbyt udany dla Sagadina, później Słoweńcy grali nieco lepiej

W Crvenej Zveździe w latach 2003-2004 (w kolejnym sezonie nie popracował) sukcesów nie było. W lidze było trzecie i drugie miejsce oraz wygrana w Pucharze Serbii.

W Lietuvos Rytas Sagadin wytrwał ledwie kilka miesięcy.

I teraz porównanie z innymi, co to w Polsce pracowali (dla ułatwienia – zagranicznymi). Z reprezentacjami narodowymi wielu więcej osiągnęło, nie ma nawet o czym mówić. W Eurolidze zespoły prowadzili Muli Katzurin (także Maccabi przecież), Jasmin Repesa (grał w finale 2004 ze Skipperem Bolonia), Aleksandar Petrović (a z kadrą Chorwacji miał nawet medal – brąz ME 1995), Michalis Kiritsis i Tomo Mahorić – zwycięzca Pucharu ULEB z Lietuvos Rytas. Ale przede wszystkim Zvi Sherf – trzykrotny wicemistrz Euroligi z Maccabi i zwycięzca Pucharu Saporty z Arisem. I to chyba jest najbardziej utytułowany trener, który pracował w Polsce (jeśli klasę mierzyć tytułami. Tyle tylko, że Sherf wytrwał w Polsce dwa miesiące (sześć meczów ligowych), a Repesa jeszcze krócej.

Oby z Sagadinem było inaczej. Trenerze – powodzenia w Anwilu – przez lata!

PS. Niestety – na temat finału NBA nic nie wiem. Nie dane mi było nawet oglądać w tym roku, zmiany, zmiany, zmiany. 🙂 Radosne… Ale może ktoś opowie? (Coś tam się nagrało, więc później rzucę okiem).

REKLAMA

Zakłady koszykarskie w bwin.com – PLK, NBA, ligi europejskie. Zarejestruj się i zgarnij bonus

 

Euro 2008 wszystkich już zajmuję, ale ja uparcie dalej o koszykówce. Czas podsumowań, więc wypada swoje zapodać. Tym bardziej, że to już po raz dziesiąty – od 1999 roku 'daję' swoje nagrody w kilku kategoriach. Ależ człowiek jest stary…

Przy okazji podsumowałem, ilu zawodników najczęściej było w moich posezonowych trzech najlepszych piątkach. Sześciokrotnie znalazł się w nich Adam Wójcik (trzy razy w pierwszej), a nie było go tylko w poprzednim sezonie. Cztery razy wyróżniałem Gorana Jagodnika (zawsze w pierwszej, nie było go tylko przed rokiem), Wojciecha Szawarskiego (raz tylko w drugiej, trzy razy w trzeciej), Joe McNaulla (trzy razy w pierwszej) i Andrzeja Plutę (raz w pierwszej, gdy był mistrzem z Anwilem). To byłaby piątka ostatniej dekady. 🙂

A jeszcze zanim przejdę do nagród chciałem odpowiedzieć komuś z komentarzy do ostatnich wideo – jeśli w świetnym meczu finału przy najlepszych superakcjach udało mi się kilka razy (trzy? cztery?) powiedzieć 'Ależ cośtam' to chyba nie świadczy o ubóstwie mojego języka. 🙂 Ale może raczej o jakości tego meczu… Dodam, że pewnie z 1000 razy powiedziałem Prokom, a z 20000 razy punkty. I zaręczam, że nie użyłem ani razu zamiennika 'oczko'. Ciekawe, prawda? 😛

Aha – i za dni parę postaram się zamieścić jeszcze podsumowanie sezonu zespół po zespole. Coś ciekawego – mam nadzieję – o każdym. A co potem? 🙂 Zobaczymy…

A czy to Dogrywka ostatnia była? Ostatnia! Jeśli magazyn wideo w Sport.pl powróci w przyszłym sezonie to na 99 procent nie ze mną w roli prowadzącego. Może w roli gościa? Któż to wie…

—

Nagrody 2008

Już po raz dziesiąty w imieniu najpierw „Gazety Wyborczej", a później Sport.pl (a także niniejszego bloga) przyznaję na koniec sezonu nagrody dla wyróżniających się koszykarzy i trenerów. Najbardziej wartościowym zawodnikiem sezonu Dominet Bank Ekstraligi był moim zdaniem Milan Gurović z mistrzowskiego zespołu z Sopotu. Dlaczego? Proszę czytać. 🙂

–

Najbardziej wartościowy gracz: Milan Gurović, Sopot

Decydował jeden, ostatni mecz. To prawda, ale to wcale nie argument przeciwko Guroviciowi. Był najbardziej wartościowy, bo ta wartość wyszła właśnie w najważniejszym meczu sezonu. Oczywiście, David Logan był graczem w tym sezonie lepszym niż Serb, ale to nie klasyfikacja na najlepszego zawodnika sezonu.

Przy rozważaniu w tej kategorii odrzucam w ogóle zawodników, którzy mieli świetny sezon, ale swojego zespołu nie byli w stanie do niczego doprowadzić. Mowa oczywiście o J.J. Montgomerym i Donaldzie Copelandzie. Poczekam, aż sprawdzą się w lepszych zespołach.

Tuż za zwycięzcą: David Logan, Zgorzelec; Filip Dylewicz, Sopot; Dragisa Drobnjak, Zgorzelec; Bobby Dixon, Świecie; Chris Daniels, Kołobrzeg; D.J. Thompson, Koszalin.

Poprzedni zwycięzcy: 2007 Christian Dalmau, Sopot; 2006 Goran Jagodnik, Sopot; 2005 Adam Wójcik, Sopot; 2004 Tomas Pacesas, Sopot; 2003 Damir Krupalija, Włocławek; 2002 Michael Wright, Wrocław; 2001 Adam Wójcik, Wrocław; 2000 Joe McNaull, Wrocław; 1999 Raimonds Miglinieks, Wrocław.

–

Najlepszy w obronie: Pape Sow, Sopot

Defensywa w wykonaniu tego zawodnika często nie była widzialna w statystykach, ale jego wpływ na wyniki mistrzów Polski był spory. W półfinale z Polpakiem jego powrót odmienił sytuację w meczach 5 i 6. W finale Sow sprawił, że podwojenia wobec Kelatiego i Logana były bardzo skuteczne. Świetny obrońca, który odcisnął piętno na wynikach tego sezonu.

Tuż za zwycięzcą: Krzysztof Roszyk, Sopot; Dragisa Drobnjak, Zgorzelec; Oliver Stević, Wrocław; Chris Garner, Świecie; Eric Hicks, Świecie; Rashid Atkins, Wrocław; Chris Daniels, Kołobrzeg.

Poprzedni zwycięzcy: 2007 Andres Rodriguez, Zgorzelec; 2006 Rashid Atkins, Sopot; 2005 Gatis Jahovics, Włocławek; 2004 Tomas Masiulis, Sopot; 2003 Tomas Pacesas, Włocławek; 2002 Jerry Hester, Ostrów; 2001 Dainius Adomaitis, Wrocław; 2000 Jeff Stern, Pruszków; 1999 Paweł Szcześniak, Bytom.

–

Najlepszy rezerwowy: Dawan Robinson, Wrocław

Wrocławianie zajęli trzecie miejsce, ale indywidualnie trudno ich wyróżniać, skoro najbardziej "widzialni" zawodnicy (Atkins i Homan) zostali wyrzuceni z zespołu przed końcem rozgrywek. Tym bardziej warto wyróżnić Robinsona, który był typowym zmiennikiem idealnym: może grać na różnych pozycjach, a także daje zespołowi energię i szybkie punkty z ławki. Sukces Śląska w meczach o brąz sprawił, że jego wyższość nad Garnerem jest oczywista.

Tuż za zwycięzcą: Krzysztof Roszyk, Sopot; Marko Scekić, Zgorzelec; Chris Garner, Świecie; Marcin Sroka, Ostrów; Christian Burns, Koszalin.

Poprzedni zwycięzcy: 2007 Zbigniew Białek, Włocławek; 2006 Tarmo Kikerpill, Słupsk; 2005 Joe Crispin, Włocławek; 2004 Mark Miller, Sopot; 2003 Dragan Marković, Sopot; 2002 Dominik Tomczyk, Wrocław; 2001 Joe McNaull, Wrocław; 2000 Charles O'Bannon, Wrocław; 1999 Bartłomiej Tomaszewski, Włocławek.

–

Najlepszy debiutant: Piotr Dąbrowski, Kwidzyn

Mieliśmy w tym sezonie dwa nowe zespoły w ekstralidze, ale tylko dwóch zawodników z Górnika i Basketu było debiutantami, którzy stale uczestniczyli w istotnych rolach w grze drużyny. Lepszym był bez wątpienia Dąbrowski, który w Kwidzynie często grał w pierwszej piątce i to w roli głównego obrońcy na obwodzie. Jego kariera to przykład dla całej masy zawodników z niższych lig. Jeszcze dwa lata temu praktycznie nie grał, a teraz, jako 23-latek, powinien iść tylko w górę.

Debiutowało w tym sezonie w ekstralidze 23 zawodników, najstarsi to 28-letni gracze Górnika Michał Saran i Bartłomiej Józefowicz, najmłodszy zaś – 18-letni Patryk Przyborowski ze Słupska. Poza wymienionymi powyżej i wyróżnionymi poniżej debiutowali także: Bochno i Jarmakowicz (Zgorzelec), Prostak (Wrocław), Kostrzewski (Sopot), Mielnik i Barycz (Świecie), Płóciennik (Ostrów), Bręk, Fabiańczyk, Sz. Rduch (Kołobrzeg), Stolarek (Koszalin), W. Pisarczyk i Gruszecki (Warszawa), Kowalewski (Kwidzyn), Kowalski, Dymarski, Pieloch (Wałbrzych). Żaden z nich nie był poważnie brany pod uwagę w rotacji swojego zespołu.

EDIT: Przeoczyłem wcześniej jednego debiutanta – Bartosza Bochno. Dodaję.

Tuż za zwycięzcą: Marek Piechowicz, Włocławek; Rafał Glapiński, Wałbrzych.

Poprzedni zwycięzcy: 2007 Marcin Stefański, Wrocław; 2006 Dawid Witos, Koszalin; 2005 Grzegorz Kukiełka, Starogard; 2004 Michał Ignerski, Wrocław; 2003 Michał Marciniak, Lublin; 2002 Grzegorz Arabas, Ruda Śl.; 2001 Łukasz Żytko, Toruń; 2000 Rafał Bigus, Stargard; 1999 Wojciech Szawarski, Lublin.

–

Najlepszy młody gracz (20 lat i młodsi): Marek Piechowicz, Włocławek

Kandydatków praktycznie nie było. Znów zresztą. Kamil Łączyński zagrał tylko w czterech meczach i znów odniósł kontuzję, ale to jedyny obok Piechowicza młody zawodnik, który tak naprawdę uczestniczył w grze swojego zespołu. O Waczyńskim czy Mielniku tego się nie da powiedzieć. Urodzony w 1988 roku Marek Piechowicz miał kilka momentów chwały w tym sezonie, swoim debiutanckim w ekstralidze. Zdobył 11 punktów w meczu z Turowem i 9 w spotkaniu z Kotwicą, a także zagrał w pierwszej piątce Anwilu w meczu w Sopocie, wystawiony do gry przeciwko Milanowi Guroviciowi.

Tuż za zwycięzcą: Adam Waczyński, Sopot; Krzysztof Mielnik, Świecie;

Poprzedni zwycięzcy: 2007 Kamil Łączyński, Warszawa; 2006 Michał Chyliński, Bydgoszcz; 2005 Rinalds Sirsnins, Włocławek; 2004 Gatis Jahovics, Włocławek; 2003 Armands Skele, Włocławek; 2002 Łukasz Seweryn, Tarnów; 2001 Łukasz Żytko, Toruń; 2000 Szymon Szewczyk, Szczecin; 1999 Łukasz Kwiatkowski, Tarnów.

–

Najlepszy trener: Saso Filipovski, Zgorzelec

Długie wahanie przy tej kategorii. Tomas Pacesas pokonał Filipovskiego w finale, ale jednak wyróżniam Słoweńca, choć Pacesas też zasłużył na uznanie. Za to, że potrafił zadziwić w tym sezonie wypromowaniem Davida Logana; za to, że bogatszy o ponad dwa razy zespół z Sopotu nagiął aż do ostatniej kwarty siódmego meczu; za to, że potrafił stworzyć prawdziwy system i oddzielić zawodników przydatnych od tych, którzy mogą nie grać – czasami wbrew "głosowi ludu". Przegrał mistrzostwo nie potrafiąc przełamać świetnej obrony Prokomu w kilku momentach finału, ale wydaje się, że to akurat zależało w wielkiej mierze od klasy graczy, a nie trenera.

Tuż za zwycięzcą: Dariusz Szczubiał, Koszalin; Mihailo Uvalin, Świecie; Tomas Pacesas, Sopot.

Poprzedni zwycięzcy: 2007 Saso Filipovski, Zgorzelec; 2006 Eugeniusz Kijewski, Sopot; 2005 Kijewski; 2004 Kijewski; 2003 Andrej Urlep, Włocławek; 2002 Urlep, Wrocław; 2001 Michalis Kiritsis, Pruszków; 2000 Muli Katzurin, Wrocław; 1999 Urlep, Wrocław.

–

Najlepsze piątki sezonu

Co do pierwszej piątki, chyba nie ma wątpliwości. W kolejnych na pewno brakuje zawodników brązowego Śląska – ale doprawdy trudno wyróżnić kogoś indywidualnie, a raczej Robinson czy Martin nie byli lepsi niż gracze wyróżnieni poniżej na swoich pozycjach. Kogo brakuje? Eric Hicks jest spektakularny, ale raczej nie lepszy od Drobnjaka, Stevicia czy Dunna? Normana Richardsona wyklucza fatalny wynik zespołu, podobnie jak kilku innych zawodników (choćby ze Słupska)? Andres Rodriguez zawiódł w sześciu na siedem meczach finału, a Pape Sow jednak był zbyt jednostronny.

Pierwsza: Dixon (Świecie), Logan (Zgorzelec), Gurović (Sopot), Dylewicz (Sopot), Drobnjak (Zgorzelec)

Druga: Thompson (Koszalin), Slanina (Sopot), Kelati (Zgorzelec), Daniels (Kołobrzeg), Dunn (Włocławek)

Trzecia: Copeland (Starogard), Montgomery (Wałbrzych), Szawarski (Ostrów), Reese (Koszalin), Stević (Wrocław)

Pierwsze piątki z poprzednich lat:

2007 Dalmau, Slanina, Kelati, Okafor, Hill;

2006 Johnson, Dalmau, Jagodnik, Ignerski, Thomas;

2005 Pacesas, Crispin, Jagodnik, Ansley, Wójcik;

2004 Pacesas, Greer, Jagodnik, Masiulis, Wójcik;

2003 Elliott, Pluta, Jagodnik, Krupalija, McNaull;

2002 Hawkins, Austin, Vranković, E. O'Bannon, Wright;

2001 Miglinieks, Krstić, Vranković, Zieliński, Wójcik;

2000 Miglinieks, Hester, Adomaitis, Ch. O'Bannon, McNaull;

1999 Miglinieks, Bagatskis, Zieliński, Nicholas, McNaull.

–

Najlepsi w statystyce

Punkty: 19,5 – Copeland (Starogard), 19,3 – Montgomery (Wałbrzych), 18,8 – Logan (Zgorzelec), 16,6 – Dixon (Świecie), 16,0 – Gurović (Sopot).

Punkty (Polacy): 13,3 – Szawarski (Ostrów), 12,6 – Pluta (Włocławek), 11,0 – Bigus (Kołobrzeg), 10,4 – Dylewicz (Sopot), 10,2 – Wichniarz (Wałbrzych).

Zbiórki: 9,4 – Daniels (Kołobrzeg), 9,0 – Hall (Starogard), 8,9 – Bigus (Kołobrzeg), 7,5 – Hicks (Świecie), 7,3 – Barlett (Słupsk).

Asysty: 5,1 – Dixon (Świecie), 4,6 – Copeland (Starogard), 4,5 – Rodriguez (Zgorzelec), 4,5 – Eldridge (Kwidzyn), 4,4 – Carr (Wałbrzych).

Straty: 3,29 – Robinson (Wrocław), 3,10 – Dixon (Świecie), 3,00 – Copeland (Starogard).

Przechwyty: 2,56 – Atkins (Wrocław), 2,50 – Daniels (Kołobrzeg), 2,23 – Eldridge (Kwidzyn).

Bloki: 1,98 – Hicks (Świecie), 1,11 – Miller (Warszawa), 1,11 – Homan (Wrocław).

Rzuty z gry: 68,3 proc. – Oden (Ostrów), 63,2 – Bigus (Kołobrzeg), 62,8 – Leończyk (Starogard).

Rzuty za trzy: 50,0 proc. – Dylewicz (Sopot), 48,3 – Serapinas (Sopot), 47,0 – Kelati (Zgorzelec).

Rzuty wolne: 90,1 proc. – Slanina (Sopot), 89,1 – Giedraitis (Wrocław), 87,5 – Pluta (Włocławek).

REKLAMA

Zakłady koszykarskie w bwin.com – PLK, NBA, ligi europejskie. Zarejestruj się i zgarnij bonus

 

W biegu jestem – pisać nie ma czasu. Ale nadrobię przed meczem z Niemcami, obiecuję. 🙂

Dzisiaj jednak szybkie i gładkie wideo, całkiem świeże. Pożegnalne… 😦

 

 

Dzisiaj przyspieszyliśmy – wideo jest już gotowe. Do Magazynu Dogrywka udało się zaprosić Wojciecha Kamińskiego, trenera Polonii Warszawa, który ciekawie zanalizował, to co się działo. Jak typował on, jak typowaliśmy my, z Łukaszem Ceglińskim? Zapraszam do obejrzenia. Także do zobaczenia skrótów meczów 5 i 6 – warto sobie to przypomnieć.

Jak Wasze typy na mecz 7? Ja swój utajniam i wysyłam do Wojczyna. Ujawnimy go po meczu. 🙂

Transmisja? W środę od godz. 18.00 do 20.30 mamy miejsce na antenie Polsatu Sport i miejmy nadzieję, że to miejsce dobrze wykorzystamy.

No to zapraszam do wideo.

Magazyn Dogrywka: Jak typować mecz 7?

Jak PGE Turów pokonał Prokom Trefl w szóstym meczu?

Prokom ogrywa Turów w Zgorzelcu w piątym spotkaniu